Het was weer fijn, gisteren

Picture this:

zaterdagochtend, net een graadje boven nul, niet te vroeg (uurtje of half elf).
Ilse en ik zijn koud wakker en gekleed in ons trainingspak trekken we naar buiten. Het is koud in het begin, maar die 10 minuten stevig wandelen zorgen ervoor dat we lekker warmlopen.
Vlak voordat we bij het park zijn komt er een groepje oudere, voornamelijk, mannelijke joggers ons tegemoet. Ze roepen allemaal vriendelijk 'goedemorgen' en we roepen vrolijk terug.
Iets verderop komt ons een auto tegemoet met twee (jonge?) mannen die ons luid toe toeteren, we gniffelen en ik voel me weer even best jong.

Tien minuten later staan we dampend klaar om ons eerste sprintje te trekken van 3 minuten, we zijn beide gewapend met onze walkman en de stopwatch wordt op nul gezet.
Ik roep: 'ja' en druk op de knop van de stopwatch, ik zet mijn muziek op, Ilse de hare.
Ik loop heerlijk te rennen met Chi Coltrane op de oren en luister naar het oeroude maar opzwepende "Go like Elijah" en lal hard mee. Ilse doet niet onder voor mij en zingt haar nummer mee wat ik weer niet versta door de knoertharde Chi Coltrane die mijn oren binnenkomt.
We hebben pret voor drie en we realiseren ons dat het voor een voorbijganger, met of zonder hond, niet om aan te horen is, maar dat kan ons niets schelen.

Na 3 minuten roep ik 'stop' en we mogen 2 minuten wandelen. Dit herhalen we nog 4 keer zodat we 5 x 3 minuten, is toch wel een heel kwartier, hebben hardgelopen.
Na de laatste sessie mogen we tien minuten rustig wandelen naar huis, richting de koffie en een ontbijtje, dat hebben we verdiend. Een heel goed begin van de zaterdag.

Dinsdag gaan we 6 x 3 minuten hardlopen. Wordt dus vervolgd.

 

 

 

Eerste logboek

Het is 25 januari 2006.

Sinds 1 januari 2006 zijn mijn dochter, Ilse van 16, en ik, Wilma 43, gestart met hardlopen.

We zijn niet van die sportieve tiepjes die op school altijd als eerste gekozen werden met gym, integendeel.....
Niet dat we twee nijlpaarden zijn hoor, we zijn heus slank, maar onze motoriek is niet je dat. Tennissen met ons is lachen, we hebben geen balgevoel en bij het slaan of terugslaan van een bal moeten we ons heel erg op de bal concentreren. En zelfs dat is geen garantie voor een mooie slag. Zo zie je maar, de wil is er wel hoor, maar onze aanleg maakt het ons niet gemakkelijk.


Wij hebben de stoute hardloopschoenen aangetrokken en we zijn inmiddels aangeland in trainingsweek 3.

We trainen 2 x per week. Deze week mogen we 5 x 3 minuten hardlopen. We starten met 10 minuten stevig doorwandelen, daarna rennen we 3 minuten, dan wandelen we 2 minuten. Het rennen en wandelen doen we 5 x. Het geheel ronden we af met 10 minuten rustig wandelen.

We hebben dan rode wangen van de kou en we voelen ons dan heel erg stoer en voldaan. We kijken elkaar aan en zeggen: zo dat hebben we mooi weer gedaan. We zijn heel trots op ons. Dat doen we toch maar even.

En op donderdag fietst Wilma ook nog in de sportschool, het kan niet op sinds 1 januari 2006. Ons doel is om gespierd en superstrak te zijn in de zomervakantie zodat Wilma ook op haar leeftijd er nog redelijk appetijtelijk uitziet in d'r bikini. Ilse ziet er al zo uit zonder hardlooptraining. Alleen zullen haar benen nu zeer gespierd zijn.

We houden u op de hoogte. Zaterdag mogen we weer hardlopen.